Kimler Suda Moleküler Çözünür? Bir Genç Yetişkinin Hikayesi
Bazen insan, yaşadığı anların ağırlığından boğulacak gibi olur. Hayat, adeta su gibi akıp giderken, bazı insanlar tıpkı suya karışan maddeler gibi kaybolur, bazen de tıpkı çözünmeyen maddeler gibi dipte kalır. İşte ben de tam o anda, Kayseri’nin soğuk akşamlarından birinde, yaşamın derinliklerinde kaybolmuşken, bir anda kendimi bir soru sormak zorunda buldum: Kimler suda moleküler çözünür?
Bu soru, bu soruya verdiğim cevaptan çok daha fazlasını ifade ediyordu. Çünkü hayat da bir çözünürlük meselesiydi. Kimisi kolayca çözünürken, kimisi hep bir köşede, kalbinin derinliklerinde kalmaya mahkûmdur. Benim hikâyem de bu çözünürlüğün içinde kaybolan birinin, sonunda kendi varlığını ve kim olduğunu bulma çabasıydı.
Bir Akşam, Bir Yalnızlık
Hava soğuktu. Kayseri’nin karanlık sokakları, üzerinde yürüyen adımları derinden hissedebileceğiniz kadar boştu. Tüm bunlar, içinde yaşadığım yalnızlık hissini daha da derinleştiriyordu. Evet, 25 yaşındaydım ama içimde her geçen gün biraz daha büyüyen bir boşluk vardı. Sanki her şey daha yavaş, daha soluk, daha anlamlı hale geliyordu. İnsanlar birer kaybolan molekül gibi, bir anda yok oluyordu.
Kendimi bir apartman dairesinin pencere kenarında buldum, elinde bir kitapla, kafasında tüm bu bulanıklığı çözmeye çalışan bir insan. Kitap değil, yazdığım günlüklerdi aslında tek gerçeğim. O gün aklımda bir şeyler vardı, ama her şey birbirine karışmıştı. Su gibi, sıvı bir şekilde akıp giderken, bazen bir yerden bir yere gidebilmem için çözünmem gerekirdi.
O gün, kitapta yazan “kimler suda moleküler çözünür?” sorusu, bana çok yakın hissettirdi. Kendimi çözülmeye çalışan bir molekül gibi hissettim. Bir yanda bir ilişki vardı, bir diğer yanda arkadaşlıklar… Ama hiçbiri bana ait değilmiş gibi hissediyordum. Duygularım suya karışan maddeler gibiydi, çözünmeden kayboluyorlar, bir yerde bırakıp gitmek zorunda kalıyordum.
Çözülmeyen Bir Duygu
Bir süre sonra, sorunun cevabını düşünmeye başladım. Kimler suda moleküler çözünür? Bu soruyu sormak bile, bir yandan bende hiç hissetmediğim bir çözülürlük isteği doğurmuştu. Kimilerine göre, su sadece bir maddeyi çözebilen bir ortamdı, ama ya insana dair olan çözülemeyen duygular? Ya o küçük anlar? Kimse tam olarak çözülmüyordu, kimse tamamen kaybolmuyordu. Bir ilişkiyi kaybetmek, bir dostluğu sona erdirmek… İnsanlar, çözünemez diye düşündüğüm duyguları bir kenara bırakmış, gitmişti.
Bir sabah, yine pencerenin önünde yalnız başıma otururken, dışarıda bir çocuk yürüyordu. Elinde su şişesi, kulağında kulaklık. O anda fark ettim, bu çocuk da bir nehir gibiydi. Her adımında suya karışıyor, hayatın içinde kayboluyordu. Ama ben, her zaman olduğu gibi, dipte kalıyordum. Her şey geçiyor, zaman akıyor, ancak ben hep bir köşede çözülmeyi bekliyordum. Kimisi suda moleküler çözünür, kimisi ise hep dipte kalır.
İçsel Bir Yolculuk
Bir sabah uyandım ve içimde farklı bir şey hissettim. Bir şeyin değişmesi gerektiğini, hayatın bana başka bir şeyler söylemeye çalıştığını fark ettim. O sabah kalkıp duş alırken, suyun üzerimdeki etkisini hissettim. Sanki bir şeyler çözülüyor gibiydi. Gözlerimi kapatıp, derin bir nefes aldım ve suyun sıcaklığını hissederek, kendimi geçmişin acılarından, terkedilmiş duygularından arındırmak istedim.
Bu içsel yolculuk, aslında bir nehir gibi başlamıştı. Başlangıçta nehir çok küçüktü, ama zamanla büyüdü. Birçok duyguyu, birçok düşünceyi içine aldı. Ama sonunda o suya karışan her şeyin kendine ait bir yer edindiğini fark ettim. Kimileri suda moleküler çözünür, kimileri suyun dibine inip kaybolur.
Bense çözünmeyi başaramadığımı düşündüm. Ama suyun beni yavaşça taşıdığını fark ettim. Her şeyin sonunda bir noktada buluştuğunu, her bir çözünürlükte bir anlam bulmanın mümkün olduğunu hatırladım. Bazen çözünmeyen bir madde olmak, belki de bir yerde kendi değerimizi bulmamıza neden olabilir.
Hayatın Çözünürlükleri
Hayat da, tıpkı bir sıvı gibi, her zaman değişir. Her insan suya karışmaz, her insan çözünür değil. Ancak insan da bir molekül gibi kaybolmaz. Yaşamın içinde, bir şeyin çözünmesi için zaman gerekir. İyi ilişkiler, dostluklar, sevgiler birer molekül gibi çözülür, kaybolur. Ama bir de bu çözüme ulaşamayan, sabırlı olan insanlar vardır. O insanlar, çözülmeyen duygularını her zaman bir kenara bırakmazlar. Onlar, tıpkı suyun dibine inmiş, ama asla kaybolmamışlardır. Bir gün, bir anda yüzeye çıkarlar ve bir anlam kazanırlar.
Ben de bu hayatın içinde, suyun içinde kaybolmakla birlikte, bir gün kaybolmadan yeniden yüzeye çıkabileceğimi anladım. Her şeyin sonunda, belki de moleküler çözünürlükle değil, sadece sabırla şekillenecek bir hayat var. Ben de buna inanıyorum.
Sonuç
Kimler suda moleküler çözünür? Belki de herkes… Çünkü bazen, çözülmek için sadece zamanı beklemek gerekir. Zaman, bir suyun içinde kaybolan maddeleri olduğu gibi, bir insanın da kaybolmuş duygularını ortaya çıkarabilir. Ama unutmayın, çözünmeyen bir madde de bir yerde var olabilir, bir noktada şekil alabilir. Kim bilir, belki de biz, çözülmeye gerek duymadan, suyun kendisi olacağız.